ز هر كس بره بر سخن خواستى * ز گفتارها دل بياراستى سر اينده بسيار همراه كرد * به افسانه‌ها راه كوتاه كرد دبيران و زروان و دستور شاه * برفتند يك روز پويان به راه سخن رفت چندى ز افسون و بند * ز جادوى و آهرمن پر گزند بموبد چنين گفت پس شهريار * كه دل را بنيرنگ رنجه مدار سخن جز بيزدان و از دين مگوى * ز نيرنگ جادو شگفتى مجوى به دو گفت زروان انوشه بدى * خرد را بگفتار توشه بدى ز جادو سخن هرچ گويند هست * نداند جز از مرد جادو پرست اگر خوردنى دارد از شير بهر * پديدار گرداند از دور زهر چو بشنيد نوشين روان اين سخن * برو تازه شد روزگار كهن ز مهبود و هر دو پسر ياد كرد * بر آورد بر لب يكى باد سرد بزروان نگه كرد و خامش بماند * سبك بارهء گام زن را براند روانش ز انديشه پر دود بود * كه زروان بدانديش مهبود بود همى گفت كين مرد ناسازگار * ندانم چه كرد اندران روزگار كه مهبود بر دست ما كشته شد * چنان دوده را روز برگشته شد مگر كردگار آشكارا كند * دل و مغز ما را مدارا كند كه آلوده بينم همى زو سخن * پر از دردم از روزگار كهن همى رفت با دل پر از درد و غم * پر آژنگ رخ ديدگان پر زنم به منزل رسيد آن زمان شهريار * سراپرده زد بر لب جويبار چو زروان بيامد بپرده سراى * ز بيگانه پردخت كردند جاى ز جادو سخن رفت و ز شهد و شير * به دو گفت شد اين سخن دلپذير ز مهبود زان پس بپرسيد شاه * ز فرزند او تا چرا شد تباه چو پاسخ ازو لرز لرزان شنيد * ز زروان گنهكارى آمد پديد به دو گفت كسرى سخن راست گوى * مكن كژّى و هيچ چاره مجوى كه كژّى نيارد مگر كار بد * دل نيك بد گردد از يار بد سراسر سخن راست زروان بگفت * نهفته پديد آوريد از نهفت گنه يك سر افگند سوى جهود * تن خويش را كرد پر درد و دود چو بشنيد زو شهريار بلند * هم اندر زمان پاى كردش ببند فرستاد نزد مشعبد جهود * دو اسبه سوارى بكردار دود چو آمد بدان بارگاه بلند * بپرسيد زو نرم شاه بلند كه اين كار چون بود با من بگوى * بدست دروغ ايچ منماى روى جهود از جهاندار زنهار خواست * كه پيدا كند راز نيرنگ راست بگفت آنچ زروان به دو گفته بود * سخن هرچ اندر نهان رفته بود جهاندار بشنيد خيره بماند * رد و موبد و مرزبان را بخواند دگر باره كرد آن سخن خواستار * بپيش ردان دادگر شهريار بفرمود پس تا دو دار بلند * فروهشته از دار پيچان كمند بزد مرد دژخيم پيش درش * نظاره برو بر همه كشورش